Overlijden Arie Goote

Overlijden Arie Goote

Met verdriet in ons hart, ongeloof en ontsteltenis moeten wij u helaas meedelen dat onze fractiegenoot, partijgenoot en goede vriend Arie Goote is overleden. In de nacht van zaterdag 20 februari op zondag 21 februari heeft Arie een hartstilstand gekregen die hem fataal is geworden.

In Arie verliezen wij een mooi mens, een markante figuur die zich lang heeft ingezet voor het Bloemendaalse openbaar bestuur, als gemeenteraadslid, als wethouder, als no-nonsense politicus met een gezond relativeringsvermogen en een goed gevoel voor humor.

We zullen hem missen, zijn kennis en ervaring, zijn nuchterheid, zijn gulle lach en zijn functionele gebrom.

Rust in vrede, lieve Arie

Brief aan Overveners van Marjolijn Steegman-Van Kappen

In 1955 zag ik het levenslicht in Overveen, aan de Braziliëlaan no. 18. Mijn ouders kochten dit nieuwbouwhuis in 1952. Ikzelf woon inmiddels alweer 30 jaar in de Vrijburglaan. Toen wij er kwamen wonen waren grote delen van de wijk nog onbebouwd. In de jaren ’30 – ’40 van de vorige eeuw was er nog veel meer ruimte. Mijn grootvader kocht in 1936 twee kavels aan de Vrijburglaan waar, in samenwerking met de gemeente en met Brederode Bouwbedrijf, twee blokken van vier eengezinswoningen werden gebouwd, nummer 46 t/m nummer 60.

Zo kwam mijn moeder vanuit Amsterdam in Overveen wonen. Overveen, een groeidorp voor de Amsterdammer. De mannen forensden, de trein bracht hen binnen een half uur naar de stad. De kinderen groeiden op in een dorp, met om de hoek bos, duin en strand, goede scholen en diverse sportmogelijkheden.

In de jaren ’50-’60 werd de randweg aangelegd, dwars door Overveen heen. Aan de overkant van de Willem de Zwijgerlaan gebeurde niets. Achter mijn oude school, het Kennemer Lyceum, kwam de wijk Kennemerpark waarvoor de volkstuintjes, het zwembad van Stoop en de sportzaal moesten wijken. Langzaam zag ik Overveen groeien. Geboren Overveners, zoals ik, blijven hier graag wonen. Maar ook Haarlemmers, Amsterdammers en anderen van buiten het dorp vonden hun weg naar Overveen.

Op de openliggende kavels in de lanen werden huizen gebouwd. Langs de randen van de Dompvloedslaan en de Willem de Zwijgerlaan kwamen flats, sociale woningbouw. Inmiddels zijn al deze flats particulier bezit geworden. Later, aan de overzijde van de Dompvloedslaan, verdween een villa (van de familie Witteman) en kwam er een groot en best wel hoog bejaardentehuis te staan. Waar kleine huisjes stonden kwam een appartementencomplex voor senioren, ook een stuk hoger. De andere kleine huisjes, haaks op de Dompvloedslaan, een sportveld en de gemeentelijke vuilstortplaats verdwenen en daar kwam de woonwijk Blekersveld en het nieuwe politiebureau voor in de plaats. Eind jaren ‘80 ging het Marine Hospitaal in vlammen op. Het moest bijna 35 jaar duren om dat stuk grond weer bebouwd te krijgen.

De stukjes grond van de gemeente raken op. Langs de randen van de nieuwe wijken zijn nog wat kavels. De bewoners wordt gevraagd te participeren, oftewel – mee te denken. De enige vorm van participatie die zij verstaan is door allerlei argumenten en stukken aan te dragen om nieuwbouw en nieuwe bewoners, te weren. Vooral als het jongeren en statushouders betreft, hoor ik soms ernstige insinuaties over onveilige situaties en angst, “bijna” discriminerend.

De gemeente en ook dorpskern Overveen, moeten mee in de stroom om jongeren, statushouders en sociaal woningzoekenden een plek te kunnen geven. De NOOD is heel erg hoog! Als we niks bouwen en er jaren over blijven bakkeleien, zoals bij het Marine Hospitaal terrein, wordt de situatie onhoudbaar. Ook tegenover míjn huis in de Vrijburglaan is gebouwd. Ooit was dat groen, stonden er mooie bomen en struiken en was er een speelplek met een heel grote zandbak. Mijn nieuwe overburen waren toen welkom in de laan, en ook de bewoners van Blekersveld, bij mij om de hoek, en van het Kennemerpark, naast mijn school, waren welkom in Overveen.

Ik vraag deze bewoners zich nu ook als een echte Overveners te gedragen en nieuwe bewoners welkom te heten!

Marjolijn van Kappen

Niet meer bouwen, alleen nog onderhouden !

Zoals het zich nu lijkt af te tekenen kan een meerderheid van deze gemeenteraad leven met het feit dat er feitelijk nergens meer in de gemeente Bloemendaal gebouwd kan worden. Niet voor ouderen, niet voor jongeren en zeker niet voor statushouders. Daarmee valt één van de hoofd kerntaken van onze lokale overheid weg: volkshuisvesting. Een deel van het Bloemendaalse volk schijnt het hier zelfs mee eens te zijn.

In 2019 werd de nieuwe woonvisie in de gemeente Bloemendaal aangenomen. Om het hardst riepen de partijen dat er in de gemeente Bloemendaal een groot tekort is aan sociale woningen. Er moest dan ook vooral in deze visie worden opgenomen dat er ⅓ deel sociale woningen gebouwd moet worden bij ieder nieuw woonproject. Daarnaast ⅓ deel middeldure en ⅓ deel dure woningen. De mogelijkheid die iedere ontwikkelaar heeft tot het afkopen van sociale woningbouw moest moeilijker en vooral duurder gemaakt worden. Zeker in die dorpskernen waar al zo weinig sociale woningbouw is. In de praktijk hoeft die afkoop alleen als dit financieel haalbaar is binnen het project….en anders schelden we dat ook wel kwijt….maakt u zich geen zorgen…

Dit noemt men in Bloemendaal een visie. Waar ik vandaan kom heet dit de missie. Welke visie men nu heeft op Bloemendaal als woongemeente is mij tot op heden nog altijd volstrekt onduidelijk. Vragen daarover aan collega raadsleden leverden vooral gefronste wenkbrauwen en her en der een ‘shitting dog look’, te ingewikkeld.
Tussen de regels door en vooral voor de bühne hoor ik vaak zeggen dat er voor iedereen in Bloemendaal een plek moet zijn om te kunnen wonen. In onhoorbaar kleine lettertjes hoor je daarbij de toevoeging “voor iedereen die het kan betalen”. Is dat dan een begin van de echte Bloemendaalse woonvisie?

Als onze volksvertegenwoordigers in Bloemendaal daadwerkelijk de stem van het volk vertolken, dan hoor ik vooral het volgende:

“Maar natuurlijk moeten we goed zorgen voor onze ouderen, zolang je maar niet begint over het splitsen van grote villa’s en die om wil bouwen tot meerdere senioren appartementen. Voor een verzorgingstehuis heb je tegenwoordig een ‘bijna dood verklaring’ nodig, dus zolang je nog niet de waterkoker op het gasfornuis zet, blijf je maar gewoon heerlijk in je eentje in die grote villa zitten. Wij bouwen er wel een trapliftje voor je in vanuit je persoonsgebonden budget, komt allemaal goed!”

“Jongeren, ach ja…de gemiddelde Bloemendaler heeft nog wel ergens een appartementje op de gracht in Amsterdam. Ook in het huisvesten van jongeren ziet de Bloemendaler dus geen probleem. Jongeren willen helemaal niet in Bloemendaal, die willen in de grote stad. Bovendien, jongeren zorgen toch alleen maar voor overlast….schorriemorrie. En die 4000 jongeren die middels 4000 vlaggetjes op het gazon vóór het gemeentehuis de noodklok hebben geluid? Die komen helemaal niet uit Bloemendaal….dus ook niet ons probleem.”

“Kijk….statushouders, dat is een ander verhaal! Daar moeten we goed voor zorgen, die hebben genoeg meegemaakt. Zolang dat niet bij ons naast de deur is, zijn we zeer bereid onze oude huisraad, kleding, boeken, speelgoed, etc. te doneren aan een mooi woonproject, maar we willen die extremisten niet als buren. Onze dochters moeten nog wel veilig naar de hockeyclub kunnen fietsen in het donker.”

Nu geloof ik best dat de samenleving wat aan het verharden is, maar bovenstaande geluiden hoor ik vooral vanuit de achterbannetjes van enkele politieke partijen….maar dit is zeker niet de stem van het volk. Het vervelende is, dat veel van die politieke partijen, zo richting de nieuwe gemeenteraadsverkiezingen hun oren wat sneller en vaker laten hangen naar het geluid van hun kiezertjes en het algemeen belang ineens niet zoveel prioriteit meer heeft.  Dat er een raadslid is die, vanuit haar nevenfuncties als voorzitter van een lokale stichting, gaat procederen tot aan de Raad van State tegen een eigen én democratisch genomen besluit van de gemeenteraad om ergens sociaal te gaan bouwen, maar in de raad om het hardst roept dat er meer sociaal gebouwd moet worden, is al even lachwekkend als zorgelijk. Maar cliëntelisme komt in de politiek helaas veelvuldig voor, zeker in de lokale politiek. Gelukkig hebben we in Bloemendaal tegenwoordig een goed integriteitsprotocol liggen dat nu al schreeuwt om gebruikt te worden.

In de gemeente Bloemendaal is nog een klein aantal stukken grond beschikbaar waar prima gebouwd kan worden. Sterker nog, er ligt een aantal mooie projecten te wachten om uitgevoerd te worden. Een meerderheid van de gemeenteraad van Bloemendaal en hun achterban prijst zich gelukkig dat we steeds meer mogelijkheden hebben om deze projecten zolang mogelijk te traineren, in de hoop dat uitstel zal leiden tot afstel. De stikstof kaart wordt met enige regelmaat getrokken, maar we hebben gelukkig ook nog de foeragerende vleermuis, de broedende geel-gerande salamander, her en der een verdwaalde fret of boommarter, ontploffingsgevaar van transformatorhuizen, sociale ontwrichting en een heel aantal nota’s, notities, ‘visies’ en verordeningen die er in de loop der jaren voor hebben gezorgd dat de gemeente Bloemendaal he-le-maal op slot zit.

Je zou je kunnen afvragen waar je dan nog eigenlijk een gemeenteraad voor nodig hebt. Feitelijk hoeven we in Bloemendaal alleen de boel nog maar een beetje te onderhouden, te zorgen dat de herfstblaadjes netjes worden opgeveegd, de lantaarnpalen het blijven doen, het riool blijft stromen, de vuilnis wordt opgehaald en de jaarlijkse belastingcentjes worden geïnd om al dit moois in stand te houden. Maar, wellicht is er nog hoop en komt men op tijd tot inzicht dat we hier een grote verantwoordelijkheid hebben en komt het allemaal toch nog wel goed.

Algemene Beschouwingen 2020

Dit jaar wil ik mijn Algemene Beschouwing beperken tot enkele zorgen die de aandacht vragen ondanks het vele dat goed gaat in onze mooie gemeente. Ik stel voorop – ik heb het al een aantal keren in diverse gremia gezegd – dat het grootste probleem in de gemeente Bloemendaal de gemeenteraad zelf is. Nu is het, het juiste moment voor zelfreflectie van de gemeenteraadsleden. Naar de smaak van Vrijzinnig Democratisch Bloemendaal gaat het in de diverse commissie- en raadsvergaderingen veel te weinig over zaken die in het belang van de gemeente zijn; eigen belang en het belang van de partij prevaleert vaak, neemt men elkaar ongefundeerd de maat over integriteit, krijgen burgermeester en wethouders er van langs omdat zij hun werk niet of niet goed zouden doen en durft men zelfs, in het openbaar én openlijk ambtenaren aan te vallen en de namen van iedereen die een bedreiging vormt voor de eigen idealen door het slijk te halen. Dit alles onder het mom van de “controlerende taak” van een gemeenteraadslid. Ik stel dit aan de orde met de vraag aan elk zichzelf respecterend raadslid bij zichzelf na te gaan in hoeverre het algemeen belang van onze gemeente, haar bewoners en ondernemers, daarmee is gediend. Het is niet zo heel moeilijk om alles in het negatieve te trekken en vanuit een soort modieus complot denken om het hardst te roepen hoe fout alles en iedereen is. VDB zou meer onder de indruk zijn van raadsleden die zelf eens met oplossingen, of zelfs maar met een begin daarvan, zouden komen.

Ik put moed dit juist nu aan de orde te stellen omdat ik vaststel dat een groot deel van deze gemeenteraad bereid blijkt te zijn hier eens kritisch naar te kijken en hier aan te werken. Zo langzaam maar zeker beginnen we onze interne huishouding op orde te krijgen en kunnen we een nieuw begin gaan maken met waar we hiervoor zitten.

Grote zorgen heeft de VDB over de kerntaken van onze lokale overheid. Ondanks het mooie succes dat er is geboekt met Vitaal Vogelenzang, blijkt het toch ongelooflijk lastig om het binnen een enigszins redelijke termijn in deze gemeente voor elkaar te krijgen íets te doen aan de ongelooflijke woningnood. Verloren stukjes grond worden met hand en tand verdedigd met het argument dat er nog een aantal vleermuizen aan het klaverjassen is, of dat er een groot gevaar dreigt omdat er een transformatorhuis op ontploffen staat. Laten we eens een begin maken met het doorbreken van enkele taboes die al jaren het woningbeleid van de gemeente Bloemendaal teisteren. Maak het splitsen van grote villa’s bespreekbaar en maak ze gereed voor meervoudige bewoning, bijvoorbeeld voor ouderen. Ook wordt tegenwoordig met graagte de stikstofkaart getrokken om nieuwe en zeer noodzakelijke bouwprojecten tegen te houden. Waar onze ouders én onze kinderen straks moeten wonen is kennelijk van ondergeschikt belang. Zelfs voor het huisvesten van mensen die huis en haard hebben moeten achterlaten om zichzelf en hun kinderen in veiligheid te brengen vinden wederom eindeloze discussies plaats.

Zorgen zijn er ook om de almaar oplopende en oncontroleerbare kosten, met name in de zorg. Het lijkt wel alsof de VDB zo’n beetje als enige zich druk maakt over de hoge kosten die wij als gemeente moeten maken om leerlingen uit andere gemeenten onderwijs te kunnen bieden, waarvoor de inwoners van Bloemendaal zelfs meer OZB moeten gaan betalen om de begroting sluitend te krijgen. Over de bereikbaarheid van onze gemeente wordt meer en meer over onze hoofden heen beslist en besloten en wordt onze regio het overloopgebied van Groot Amsterdam. VDB zal deze ontwikkelingen nauwlettend blijven volgen. Een verbeterde infrastructuur in welke vorm dan ook moet bespreekbaar blijven, maar wel met de nadrukkelijke betrokkenheid van onze gemeente.

Bloemendaal staat op de kaart als één van de rijkste gemeentes van Nederland. Helaas is dit niet af te lezen aan het beleid en het budget voor kunst en cultuur. Zelfs een paar Euro voor het door onze community breed gedragen cultureel Lente Festival kon er niet af….wat een armoede!

Vrijzinnig Democratisch Bloemendaal zal ervoor blijven pleiten en vechten dat de overheid die taken, die zij ooit zo node aan de markt moest overlaten….want zogenaamd beter, efficiënter en goedkoper…..weer tot haar kerntaken gaat rekenen en gaat terugnemen.

De komende anderhalf jaar zal voor veel partijen in het teken staan van het winnen of wellicht, herwinnen van de gunst van hun eigen achterban, teneinde weer voldoende stemmen te halen bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen. VDB rekent het zich tot taak zich ook de komende jaren te blijven inzetten voor het algemeen belang van deze prachtige gemeente, voor ál haar inwoners en voor ál haar ondernemers.

Status

Status

Inmiddels heeft de Gemeente Bloemendaal een aardige status verworven als het gaat om de opvang en begeleiding van vluchtelingen. Even dreigde het verkeerd te gaan door een miscalculatie én moest onze wethouder even een duwtje in de goede richting krijgen…maar nu ligt er wederom een mooi plan voor een woonproject voor een grote groep statushouders, langs de westelijke randweg (WR1).

Ook dit plan is tot stand gekomen in een publiek – private samenwerking en mogen we rekenen op een mooi en goed begeleid woonproject waar jonge statushouders en jonge Nederlanders met elkaar samenwonen en samenleven. Uiteraard is er, wederom, wat weerstand uit de buurt. In eerste instantie natuurlijk om de nieuwbouw in hun ‘achtertuin’ en de gevreesde waardevermindering van hun huizen. Ook de angst voor onrust en excessen steekt weer de kop op, ondanks alle successen en positieve ervaringen uit het eerdere woonproject voor statushouders in Bloemendaal, op Landgoed Dennenheuvel en ook met de opvang van asielzoekers op het PZ terrein in de jaren ’90.

Wat is het toch jammer dat negatief en slecht nieuws méér en eerder doordringt bij de mensen, dan alles dat goed gaat. Door de ervaringen die ik de afgelopen vier jaar heb opgedaan met het wonen, leven en werken met statushouders heb ik gemerkt, en vergeef me mijn enigszins cynische ondertoon, dat statushouders nét gewone mensen zijn. Mensen met menselijke behoeften zoals behoefte aan rust en veiligheid, zekerheid, behoefte aan familie en vrienden, behoefte aan een opleiding of werk, behoefte aan een gezin en kinderen, behoefte aan warmte en genegenheid, een dak boven hun hoofd, een volle ijskast…en…aan een TV…

Ook bij dit project is onze verwachting dat iedereen die nu met angst en beven de komst van de statushouders afwacht, ze straks in hun armen zal sluiten en ze met van alles en nog wat bij zal staan, zal helpen als vrijwilliger, als taalmaatje, als activiteitenbegeleider of gewoon door zijn of haar oude, nog bruikbare huisraad of kleding te schenken!

Mark Doorn